Հրաչյա Ահաոյանը սովետական հայագիտության ավագ սերնդի խոշորագոլյն ներկայացուցիչներից մեկն է. գիտելիքների հսկայական պաշարով, բազմակողմանիությամբ ու խորությամբ և գիտական արտակարգ բեղմնավորությամբ նա 20-րդ դարի հայագիտության բացառիկ դեմքերից մեկն էր, որ հըսկայական ավանդ է թողել հայագիտության գանձարանում: Նրա «Հայ բարբառագիտություն», «Հայոց լեգվի պատմություն», «Հայոց գրերը», հայոց լեզվի «Լիակատար քերականություն», «Հայոց անձնանունների բառարան» к ուրիշ շատ աշխատություններից յուրաքանչյուրը ներկայացնում է հայագիտության մեկ բնագավառի ամփոփիչ ուսումնասիրությունն ու հանրագումարը; Սակայն այդ բոլորի մեջ առանձնահատուկ տեղ է գրավում «Հայերեն արմատական բառարանը». իր բնույթով այդ բառարանը պատկանում է ստուգաբանական բառարանների տիպին.
